Κάποτε, σε ένα χωριό της επαρχίας Πάφου, ζούσε ένας νεαρός γεωργός που κάθε χρόνο περίμενε τον Απρίλη για να δει τα χωράφια του να γεμίζουν ζωή. Εκείνη τη χρονιά ο χειμώνας είχε φέρει αρκετές βροχές και όλοι πίστευαν πως η γη θα έδινε καλή σοδειά.
Ένα πρωινό του Απρίλη ο γεωργός βγήκε νωρίς στα χωράφια. Ο ήλιος είχε μόλις ανατείλει και η γη ήταν ακόμη βρεγμένη από τη νυχτερινή δροσιά. Καθώς περπατούσε ανάμεσα στις καλλιέργειες, παρατήρησε πως το χώμα είχε γεμίσει μικρά λουλούδια και πράσινα βλαστάρια που δεν υπήρχαν λίγες μέρες πριν.
Οι παλιοί του χωριού έλεγαν πως αυτή είναι η δύναμη του Απρίλη: μέσα σε λίγες μέρες μπορεί να αλλάξει ολόκληρη τη γη. Εκεί όπου πριν υπήρχε μόνο χώμα και πέτρα, ξαφνικά εμφανίζεται ζωή.
Ο γεωργός στάθηκε για λίγο και κοίταξε γύρω του τα χωράφια που πρασίνιζαν. Θυμήθηκε τότε μια παλιά φράση που έλεγαν οι γέροντες του χωριού: πως ο Απρίλης είναι ο μήνας που δίνει ελπίδα στους ανθρώπους της γης, γιατί τους δείχνει πως ό,τι σπέρνεται με κόπο και υπομονή κάποια μέρα θα ανθίσει.
Από τότε η ιστορία αυτή λεγόταν συχνά στα χωριά για να θυμίζει πως ο Απρίλης δεν είναι μόνο ένας μήνας της άνοιξης, αλλά και μια υπενθύμιση ότι η φύση πάντα βρίσκει τρόπο να ξαναγεννιέται.
-------------------
Ο Απρίλης, το τέταρτο εγγόνι του Χρόνου, από την πρώτη μέρα που ήρθε στον κόσμο είχε ένα μεγάλο ελάττωμα: έλεγε ψέματα διαρκώς. Με τα ψέματα του ανακάτωνε τα πάντα, κι έγινε τέτοιο κακό στη Φύση, που ο γέρο Χρόνος έπρεπε να επέμβει. Τον αγαπούσε, όμως, και ήξερε πως ήταν μικρός και παιχνιδιάρης· έτσι αποφάσισε να του δώσει μια μικρή τιμωρία: από εκείνη τη μέρα, την πρώτη του Απρίλη, όλοι θα είχαν δικαίωμα να λένε ψέματα στον Απρίλη και να τον γελούν. Έτσι γεννήθηκε η Πρωταπριλιά.
Από τότε, οι ψαράδες που ξεκινούσαν για ψάρεμα τον Απρίλη, όταν γύριζαν με άδεια χέρια, διηγούνταν ιστορίες για τεράστια ψάρια που τους ξέφευγαν. Οι άνθρωποι πίστευαν πως τα πρωταπριλιάτικα ψέματα ήταν γούρι· ξεγελούσαν με αυτά όχι μόνο τους άλλους ανθρώπους αλλά και τους δαίμονες, για να κρατήσουν τις περιουσίες τους ασφαλείς.
Στην ύπαιθρο, το παιχνίδι «τον βούριστρον τζιαι τον λαχτοπάτην» ήταν αγαπημένο. Οι μεγαλύτεροι έστελναν άπειρους νέους σε κάποιον ομοχώριο τους για να ζητήσουν τα μυστηριώδη αντικείμενα. Οι νέοι, χωρίς να καταλαβαίνουν, εκτελούσαν τις εντολές και συνήθως δέχονταν τα πειράγματα που συνοδεύονταν από βουρίσματα και λαχτοπατήματα.
Οι νεόνυμφες κοπέλες που γεννούσαν πρόωρα χρησιμοποιούσαν τον Απρίλη για να παραπλανήσουν τον άντρα τους, λέγοντάς του μετρώντας τους μήνες με μια παιχνιδιάρικη λογική:
«Απρίλης γρύλλης τέσσερις, Μάης τσιαι πρωτογιούνης έξη,
Ο μήνας που σ’ αρμάστηκα τσι ο μήνας που με πήρες οχτώ,
Τσι ο μήνας που εστεφανωθήκαμεν ενιά…»
Ο Απρίλης έχει 30 ημέρες και θεωρείται από τους πιο όμορφους μήνες. Ανθίζουν τα λουλούδια, ωριμάζουν τα σπαρτά και φυτεύονται οι αγροί. Για τον λόγο αυτό λέγεται και Φυτευτής, ενώ η παροιμία λέει: «Ο Μάρτης με τα λούλουδα, τζι’ Απρίλης με τα ρόδα».
Την πρώτη του μήνα γιορτάζεται η έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων το 1955 για την ανεξαρτησία της Κύπρου από τους Άγγλους. Συνήθως, ο Απρίλης είναι ο μήνας του Πάσχα, γι’ αυτό τον αποκαλούν και Λαμπριάτη.
Ο Απρίλης λέγεται και Γρύλλης, από τη λέξη γρυλλώνω, γιατί οι γεωργοί πρέπει να έχουν τα μάτια τους ανοιχτά στα σπαρτά τους για να μην τα κλέψουν. Η παροιμία λέει: «Απρίλλην γρύλληννε τσιαι θώριννε, τον Μάην κατάκοφκε».
Στις 23 Απριλίου ή την επόμενη μέρα, η εκκλησία γιορτάζει τον Άγιο Γεώργιο τον Δρακοκτόνο. Ο Άγιος προστατεύει τη φύση και τους ανθρώπους, σκότωσε τον δράκο που φύλαγε τα νερά μιας πηγής, και χάρισε ασφάλεια στους κατοίκους.
Έτσι, ο Απρίλης έρχεται με τα λουλούδια του, τα παιχνίδια, τα ψέματα και τις γιορτές του, θυμίζοντας πως η άνοιξη είναι εποχή παιχνιδιάρικη, μα και γεμάτη ζωή και ελπίδα.
